Sunday, December 25, 2005

பாமரனுக்கும் இசை சேர வேண்டுமா?

புரிந்து கொள்வது என்பது வேறு. இரசிப்பது என்பது வேறு. புரிந்து கொண்டால் மேலும் இரசிக்க முடியும் என்பதும் உண்மை.

"கர்னாடக இசை எனக்குப் புரியவே மாட்டேன் என்கிறது. ஏன் பாமரனை அடையும் படியாக பாட யாரும் பாட முயற்சி செய்ய மாட்டேன் என்கிறார்கள்" என்று பலரும் அடிக்கடி கூறுகிறார்கள்.

எதற்காக இந்த உயர்ந்த கலை மட்டும் பாமரனைச் சென்றடைய வேண்டும், அந்தப் பாமரன் தனது அறிவையும், இரசனைத்தன்மையயும் உயர்த்திக் கொள்ள மாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கும் பட்சத்தில்.

னேர் நேர் தேமா; நிரை நேர் புளிமா; நேர் நிரை கூவிளம்; நிரை நி¨ரி கரு விளம் என்றெல்லாம் அலகிட்டு வாய்பாடு கூறி, குறட்பாக்களையும், வெண்பாக்களயும் இரசித்துக் கொண்டிருக்கும் புலவர்கள் கூட்டத்திலும், அவர்தம் பாக்களை இரசிக்கும் மக்களிடமும் சென்று, யாராவது, "தலிவா; "செல் அடிச்சா ரிங்கு; சிவாஜி அடிச்சா சங்கு'ன்னு புரியராமாறி சொல்லு; நேர் நேர் தேமா அப்படீ இப்படீன்ன்னு சொல்லிக் கிட்டேயிருந்தா, இந்த எலக்கியமெல்லம் அழிஞ்சிடும்" என்று சொன்னால் அவர்கள் என்ன சொல்லுவார்கள்.

மௌனியிடமோ, சு.ராவிடமோ, ஆதவனிடமோ சென்று, நீங்கள் எழுதுவது எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. பாமரனைச் சென்று அடையுமாறு, ராஜேஷ் குமார் போலவோ, பட்டுக் கோட்டை பிரபாகர் (no offence meant; they are for a diffrent audience) போலவோ ஏன் எழுத மாட்டேன் என்கிறீர்கள் என்று சொன்னால் அவர்கள் என்ன சொல்லக்கூடும்.

பரதத்திலும் கூடப் புதுமையாக என்று செய்தாலும், ஒரு சில கருத்துக்கள்தானே செய்ய முடியும். என்னுடையது மிகவும் புதுமையானது மற்றும் இளஞர்களுக்கானது என்று கூறி, ISO 9000, CMM LEVEL-5, BIO-DIESEL என்ற தலைப்புகளில் ஆட ஆரம்பித்தால் எப்படி இருக்கும்?

மாற்றங்கள் தேவைதான்; ஆனால் ஒரு எல்லைக் கோட்டுக்குள்ளேயே ஆட்டத்தை மாற்றி விளையாட முடியும். இவ்வாறும் புதுமைகள் செய்தவர்கள் பலர் உண்டு. உதாரணாம் வருமாறு:-

டி.வி.கோபாலகிருஷ்ணன அவர்கள் ஒரே கச்சேரியில் முதல் பாதியில் கர்னாடிக் கச்சேரியும், இடை வேளைக்குப் பிறகு ஹிந்துஸ்தானியும் செய்வார். இதில் இன்னுமோர் விஷெசமென்றால், முதல் பாதியில் சட்டை, வேஷ்டியுடன் வரும் அவர் அடுத்த பாதியில், பைஜாமா குர்தாவுடன் வருவார்.

சமீபத்தில் ஒரு வீணைக்கலஞர் சொன்னார். "புதுமையாக ஏதாவது பண்ணுங்கள்; புதுமையாக ஏதாவது பண்ணுங்கள்" என்று நச்செரிக்கிறார்கள். "வீணையைத் தலை கீழாக வேண்டுமென்றால் பிடித்துக் கொண்டு வாசிக்கலாமோ என்னவோ" என்றார். அவர் ஏற்கெனவே வீணையில் திரைப் பாடல்கள் வாசித்து வருபவர்தான். அதற்காக, கர்னாடக இசையில் அதை எதிர்பார்க்க முடியுமா? உன்னி, பாம்பே ஜெயஸ்ரீ, ஜேஸ¤தாஸ் போன்றோர் சினிமாவில் பாடுபவர்கள்தான். அதற்காக, கர்னாடக இசையில் சினிமாப் பாடலை எதிர்பார்க்க முடியுமா?

எனக்கு ஒரு கலை புரிவதில்லை என்று சொல்லுவது கலையின் குற்றமா? கலஞனின் குற்றமா? இரசிகனின் குற்றமா? "எனக்குப் புரியவில்லை; ஆகவே விடுகின்றேன் சாபம் ; உங்கள் கலை அழிந்து விடும்" என்பது னியாமா?

-சிமுலேஷன்

11 comments:

Voice on Wings said...

உங்கள் மையக் கருத்தோடு உடன்படுகிறேன். Theory of Relativity புரியவேண்டுமென்றால் அதற்குத் தேவையான அடிப்படை அறிவைக் கற்றிருந்தால்தான் அது சாத்தியப்படும். அது போலவே, கர்நாடக இசையை ரசிப்பதற்கும் அதற்குத் தேவையான அடிப்படைகள் புரிந்திருப்பது அவசியம் என்ற முன்நிபந்தனையை ஏற்றுக் கொள்ள முடிகிறது.

ஆனால் நீங்கள் புதுமைக்கு உதாரணமாக, ஒருவர் பாரம்பரிய முறையில் கர்நாடக இசையில் பாடிவிட்டு, பிறகு (ஜிப்பாவுக்கு மாறிக்கொண்டு) பாரம்பரிய முறையில் ஹிந்துஸ்தானி இசையைப் பாடியதை உதாரணமாக அளித்தது ஏமாற்றத்தை அளிக்கிறது. உண்மையிலேயே இதை விட குறிப்பிடும்படியான புதுமைகள் நிகழ்ந்ததில்லையா, அல்லது இதற்கு மேல் போனால் தாங்காதா? எனக்குத் தெரிந்து நம் இசையின் பரிணாம வளர்ச்சியென்று கருதக்கூடிய பல முயற்சிகள் (உ-ம், சக்தி, திரிலோக் குர்த்து போன்றவை) எவ்வளவு தூரம் நம் traditional music establishmentஇன் ஆதரவையும் அங்கீகாரத்தையும் பெற்றன என்பது கேள்விக்கிடமானது.

"ISO 9000 பற்றி பாடவா? வீணையைத் தலைகீழாக வைத்துக்கொண்டு வாசிக்கவா?" என்ற குதர்க்கங்களை என்னால் பழைமையைப் பாதுகாக்கும் முயற்சிகளாவே பார்க்க முடிகிறது. மாற்றங்களை வரவேற்கும் மனப்பான்மை அதில் தென்படவில்லை.

Jsri said...

சிமுலேஷன், :))

போட்டுத் தாக்குங்க (என்னைத்தான்னு நான் எடுத்துக்கறேன்.)

======
"கர்னாடக இசை எனக்குப் புரியவே மாட்டேன் என்கிறது. ஏன் பாமரனை அடையும் படியாக பாட யாரும் பாட முயற்சி செய்ய மாட்டேன் என்கிறார்கள்" என்று பலரும் அடிக்கடி கூறுகிறார்கள்.
======

நான் நினைத்த மாதிரியே நீங்களும் தவறாக புரிந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள். யாரும் பாடும்போதே இசை புரியவேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. அது சாத்தியமுமில்லை. [என் தனிப்பட்ட கருத்தாக, இசை பயில்வதைவிட, கேட்டுக்கேட்டு புரிந்துகொள்வதைவிட நல்ல தரமான இசை விமர்சனங்களையும் படிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். பாடகர்களின் உடை, நகைகளைச் சொல்லி ஜொள்ளுவிடும் விமர்சனங்களைச் சொல்லவில்லை. :)] ஆனால் புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்ற ஆவலை ஏற்படுத்தவாவது ஏதாவது செய்யத்தானே வேண்டியிருக்கிறது.

"பி.யூ.சின்னப்பாவும் 'கோடையிலே இளைப்பாறி' என்ற அருமையான விருத்தத்தை உச்சஸ்தாயியில் பாடத் துவங்க, கேண்டீன் ஊழியர்கள் உட்பட அனைவரும் குவிந்து ஆவென்று வாய்பிளந்து இரசித்தனர்" என்று சொல்கிறீர்கள்தானே, அந்த மாதிரி அறிந்த மொழியையும் கொஞ்சம் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள் என்றுதான் சொல்கிறேன். ஒரு சாரார் உள்ளே கேட்டுக்கொண்டே இருக்க, ஒரு சாரார் வெளியே டீ ஆற்றிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்ற நிலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகவாவது மாறவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். எது கேண்டீன் காரரை உள்ளே இழுத்துவந்தது?

உள்ளே வந்தவரும் வெறும் இசையை ரசிக்கமட்டுமே செய்திருப்பார். இசை புரிந்திருக்காது; ஒத்துக்கொள்கிறேன். ஆனால் நிச்சயம் தன் அடுத்த தலைமுறைக்காவது அதைச் சொல்லிக்கொடுத்து, பாடும்போது கேட்டு மகிழ்வார். அதைவிடுத்து எப்பொழுதும் "நீ பை.. நா பை.." என்றே (வேறு மொழியில்) பாடிக்கொண்டிருந்தால் 'இதெல்லாம் நமக்கில்லை பை பை' என்ற மனோபாவம் மட்டும் இருந்துகொண்டிருக்கும்.

அட, சங்கீதம் புரிகிற 75%பேர் இருக்கும் அரங்கில் ரசிக்கமட்டுமே தெரிந்தவர்களும் ஒரு 25% வரட்டுமே; அதற்கு மொழியால் சாத்தியமென்றால் செய்துபார்க்கலாமே; என்ன தவறு? மற்ற மொழிகளில் பாடுகிற இசை வல்லுநர்கள் தமிழிலும் பாடல்களைப் பாடட்டுமே, என்ன பிரச்சனை அல்லது கௌரவக் குறைச்சல்? தமிழ் நன்கு தெரிந்தவர்கள், வாய்ப்புக் கிடைத்தால் தமிழில் பாடி சிடி வெளியிடுபவர்களே கூட ஏன் தயங்கவேண்டும் என்றுதான் தெரியவில்லை.

======
னேர் நேர் தேமா; நிரை நேர் புளிமா; நேர் நிரை கூவிளம்; நிரை நிரை கரு விளம் என்றெல்லாம் அலகிட்டு வாய்பாடு கூறி, குறட்பாக்களையும், வெண்பாக்களயும் இரசித்துக் கொண்டிருக்கும் புலவர்கள் கூட்டத்திலும், அவர்தம் பாக்களை இரசிக்கும் மக்களிடமும் சென்று, யாராவது, "தலிவா; "செல் அடிச்சா ரிங்கு; சிவாஜி அடிச்சா சங்கு'ன்னு புரியராமாறி சொல்லு; நேர் நேர் தேமா அப்படீ இப்படீன்ன்னு சொல்லிக் கிட்டேயிருந்தா, இந்த எலக்கியமெல்லம் அழிஞ்சிடும்" என்று சொன்னால் அவர்கள் என்ன சொல்லுவார்கள்.
======

எவ்வளவு தவறான புரிதல் சிமுலேஷன். தமிழில் பாடுவதே அந்த அளவுக்கு ஏதோ தன் தரத்திலிருந்து இறங்கியதுபோன்ற எண்ணம் இருந்தால்தான் இப்படிப்பட்ட ஒப்பீட்டைச் சொல்லமுடியும். உங்களிடமிருந்து இதுபோன்ற பதில்களை நான் நிச்சயம் எதிர்பார்க்கவில்லை. நீங்கள் ஹரியண்ணாவின் வெண்பா சொல்லித்தரும் பாங்கை அறிந்ததில்லை என்று நினைக்கிறேன். இங்கு வெண்பா பயின்றவர்கள் பலரும் இப்படிப்பட்ட வெண்பாக்களைத்தான் ஆனால் தளை தட்டாமல் எழுதியிருக்கிறார்கள். எங்களுக்கு இலக்கணமோ இலக்கியமோ கற்றுக்கொடுக்க ஹரியண்ணா எந்த அளவுக்கு இறங்கிவரமுடியுமோ அந்த அளவுக்கு மொழியில், நடையில் இறங்கிவந்திருக்கிறார். உதாரணம் தேவை என்றால் சொல்லுங்கள், மரத்தடி.காமிலிருந்து உறுப்பினர்களின் வெண்பாக்களை எடுத்து தனிமடலில் அனுப்புகிறேன். எனக்கு வெண்பா பயிற்சி கொடுத்த பசுபதி ஐயா நான் என்ன வார்த்தை போட்டாலும் கண்டுகொள்ளாமல் தளை தட்டாமல் இலக்கணம் வருகிறதா என்று மட்டுமே பார்த்திருக்கிறார். வெண்பா கற்றுக்கொள்ளப் போகிறேன் என்று சொன்னபோது சுஜாதா சிரித்துக் கொண்டே, 'வெண்பா நீ சரியா எழுதுவ, ஆனா அது கவிதையாங்கறதுக்கு நான் கியாரண்டி இல்லை' என்று சீண்டினார். அப்படிக் கேவலமாகத்தான் என்னால் எழுதமுடிந்திருக்கிறது. ஔவையார் போல் நான் எழுதமுடியுமா? ஆக, விஷயம் இதுதான், சொல்வதைக் கொஞ்சம் எளிமையாக்கினால் யாரும் கிட்டேவந்து என்னவென்று அறிந்துகொள்ளவாவது வருவார்கள். ஆனால் நாம் பீடத்திலிருந்து இறங்கத் தயாரில்லை. (இது சம்பந்தமான இன்னும்கொஞ்சம் ஆழமான பதிலை இராம.கி ஐயா கொடுத்துவிட்டார்.)


======
மௌனியிடமோ, சு.ராவிடமோ, ஆதவனிடமோ சென்று, நீங்கள் எழுதுவது எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. பாமரனைச் சென்று அடையுமாறு, ராஜேஷ் குமார் போலவோ, பட்டுக் கோட்டை பிரபாகர் (no offence meant; they are for a diffrent audience) போலவோ ஏன் எழுத மாட்டேன் என்கிறீர்கள் என்று சொன்னால் அவர்கள் என்ன சொல்லக்கூடும்.
======

மீண்டும் தவறான புரிதல். தவறான ஒப்பீடு. இருசாராரும் வேறு வேறு களத்தில் கதை எழுதுபவர்கள். (அதனால்தான் வேறு வேறு ஆடியன்ஸ்.) நான் களத்தை மாற்றி, "சாராயம் துண்டுபீடி கன்னியப்பன் முன்னியம்மா.." என்று பேட்டைராப் வரிகளுக்குப் போகச் சொல்லவில்லை. "வந்தனமு... ரகுநந்தன.." போன்ற அதே பக்தியுடன் ராமன்மேல் பாடக்கூடிய அல்லது அதைவிட நெக்குருகவைக்கக் கூடிய பாடல்கள் தமிழில் இருந்தால் அதையும் பாடுங்களேன் என்றுதான் சொல்கிறேன். இங்கு உணர்வு மாறவில்லை, மொழிமட்டுமே எளிமைகாரணமாக மாற்றப்படுகிறது.

மலையாளத்திலோ மராத்தியிலோ படிக்கும் இலக்கியங்கள் புரியவில்லை என்பதற்காக கையில்கிடைக்கும் ராஜேஷ் குமார், பிகேபி-களைப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அந்த நேரத்தில் ஆதவனோ, சு.ராவோ மௌனியோ எனக்கு நெஞ்சுக்கு நெருக்கமான அதே மொழியில் வேறு தளத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும்போது இன்னும்கொஞ்சம் மெனக்கெட்டாலும் படிக்கப் பழகுகிறேன். இதனால் வாசகனான என் ரசனை மேன்மைபெறுகிறது. அவர்களின் தளத்துக்கான வாசகர் வட்டமும் விரிவடைகிறது. அதேமாதிரி தமிழில் பாடுவதும் ஒருவகையில் மொழி, இசை இரண்டையும் விரிவுபடுத்தும் double benefit scheme என்பதை ஏன் புரிந்துகொள்ள மறுக்கிறீர்கள்?


======
பரதத்திலும் கூடப் புதுமையாக என்று செய்தாலும், ஒரு சில கருத்துக்கள்தானே செய்ய முடியும். என்னுடையது மிகவும் புதுமையானது மற்றும் இளஞர்களுக்கானது என்று கூறி, ISO 9000, CMM LEVEL-5, BIO-DIESEL என்ற தலைப்புகளில் ஆட ஆரம்பித்தால் எப்படி இருக்கும்?
======

-ditto-

[நீங்கள் அழகன் படம் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அவ்வளவு சினிமாத்தனமாக இல்லாவிட்டாலும், பாலச்சந்தர் சொல்லிய மையக்கருத்தில் எனக்கும் மாற்றுக்கருத்தில்லை. புயலில் சிக்கிய மீனவனின் மனைவியைக் காட்ட முடியும் என்றால் சுனாமிப் பேரழிவைக் காட்டமுடியாதா?

"காதலின் சுகம் இப்போது மறப்போம்.. கன்னித்தமிழ் தொண்டாற்று.. அதை முன்னேற்று.. பின்பு கட்டிலில் தாலாட்டு" என்று பாரதிதாசன் வரிகளுக்கு புதுவடிவம் கொடுக்க முடிகிறது. இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் நாயகன் வராத காரணம் கேட்டுவர சகியை அனுப்புவது?]

அப்புறம் ஷோபனாவின் நடனமுயற்சி பற்றி ஒரு பதிவு..
http://siragugal.blogspot.com/2005/10/redefined.html


======
"கர்னாடக இசை எனக்குப் புரியவே மாட்டேன் என்கிறது. ஏன் பாமரனை அடையும் படியாக பாட யாரும் பாட முயற்சி செய்ய மாட்டேன் என்கிறார்கள்" என்று பலரும் அடிக்கடி கூறுகிறார்கள்.

எதற்காக இந்த உயர்ந்த கலை மட்டும் பாமரனைச் சென்றடைய வேண்டும், அந்தப் பாமரன் தனது அறிவையும், இரசனைத்தன்மையயும் உயர்த்திக் கொள்ள மாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கும் பட்சத்தில்.
======

அதென்ன இந்தக் கலை மட்டும் அவ்வளவு உயர்ந்த கலை? பாமரனுக்குப் பிடிபடாததால் இதை உயர்ந்த கலை என்று சொல்கிறீர்களா? "அட, ஒரு பாமரனைக் கூட ரெண்டு நிமிஷம் நிக்கவெச்சு கேட்கவைக்க முடியலை, அப்புறம் அது என்னய்யா கலை?" என்று என்னைமாதிரி ஔரங்கசீப் வழிவந்தவர்கள் யாராவது திருப்பிக் கேட்டுவிடப் போகிறார்கள். :))


======
சமீபத்தில் ஒரு வீணைக்கலஞர் சொன்னார். "புதுமையாக ஏதாவது பண்ணுங்கள்; புதுமையாக ஏதாவது பண்ணுங்கள்" என்று நச்செரிக்கிறார்கள். "வீணையைத் தலை கீழாக வேண்டுமென்றால் பிடித்துக் கொண்டு வாசிக்கலாமோ என்னவோ" என்றார்.
======

என்னவொரு அறிவுஜீவித்தனமான விதண்டாவாதம் அல்லது நையாண்டி. வாழ்க!


======
என்ன அவர் ஏற்கெனவே வீணையில் திரைப் பாடல்கள் வாசித்து வருபவர்தான். அதற்காக, கர்னாடக இசையில் அதை எதிர்பார்க்க முடியுமா?

உன்னி, பாம்பே ஜெயஸ்ரீ, ஜேஸுதாஸ் போன்றோர் சினிமாவில் பாடுபவர்கள்தான். அதற்காக, கர்னாடக இசையில் சினிமாப் பாடலை எதிர்பார்க்க முடியுமா?

எனக்கு ஒரு கலை புரிவதில்லை என்று சொல்லுவது கலையின் குற்றமா? கலஞனின் குற்றமா? இரசிகனின் குற்றமா?
======

அடேயப்பா, தமிழிலும் ஒரு 25% பாடுங்கள் என்று சொன்னால், அதை சினிமாப் பாடல், பேட்டை ராப் அளவுக்குக் கீழிறக்கித்தான் யோசிக்கமுடியும் என்பது போலவும், அப்படிப் பாடச் சொல்பவர்களை எல்லாம் எல்லா வகையிலும் தன் நிலையிலிருந்து தரமிறக்கித்தான் பார்க்கமுடியும் என்பதுபோலவும் எப்படிப்பட்ட பதில்கள் வருகின்றன? இங்கு சிமுலேஷன் என்ற பெயர்மட்டும்தான் எனக்குப் புதிது சிமுலேஷன், மற்றபடி உங்கள் கருத்துகள், அநேக வருஷமாய் அநேகர்களிடம் கேட்டுப் பழகியதுதான். ஏற்கனவே சொன்னமாதிரி என்னால் துரும்பைக் கூட இந்தவிஷயத்தில் கிள்ளிப்போட முடியாது என்பதை அறிந்தே இருக்கிறேன். இனி சொல்லவும் எனக்கு எதுவுமில்லை.

என்காலத்தில் உயர்நிலைப்பள்ளியில் 6ம் வகுப்பு சேர்ந்ததும், யார் யார் பாட்டுக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்று ம்யூசிக் டீச்சர் கேட்பார். பாட்டுக் கிளாசுக்குப் போகும் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகம் மட்டுமே கைதூக்க-- இவர்களில் விரும்பி அல்லது விரும்பாவிட்டாலும், புரிந்து அல்லது புரியாவிட்டாலும் வீட்டில் அனுப்புகிறார்களே என்று பயில்பவர்கள் எல்லாம் கலந்திருக்கும்-- அவர்கள் மட்டுமே இசைக்கென பிறந்தவர்களாகக் கொள்ளப்படும். இவர்களைவிட அருமையான குரல்வளமும், சொல்லிக் கொடுத்திருந்தால் பிரகாசித்திருக்கக் கூடியவர்களும் அவர்கள் திறமை அல்லது கர்நாடக இசை பற்றி அவர்களின் பெற்றோருக்கும் தெரியாமல், தாங்களாகவே புரிந்து விருத்திசெய்து கொள்ளாமல் திரைப் பாடல்களைப் பாடியே காணாமல் போனவர்கள் என்காலங்களில் அநேகம். ஒருவேளை அந்த சம்பவங்கள்தான் என்னை இன்னும் விரட்டுகிறதோ என்று நினைத்துக் கொள்வேன்.

இப்படியே இன்றும்கூட ஒரு சில குறிப்பிட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகளே இதைப் பயில்கிறார்களே (முந்தைக்கு இப்போது கொஞ்சம் பரவாயில்லை; ஆனால் போதாது.) அதற்கு மொழியை லேசாக மாற்றினால் பெற்றவர்களும் குழந்தைகளுக்காவது தர முன்வரலாமோ என்ற ஆதங்கம் மட்டுமே என் புலம்பல்களுக்குக் காரணம். தனக்குத் தெரியாவிட்டாலும் ஆங்கிலப் பள்ளியில் சேர்க்க இது வாழ்க்கையின் கட்டாயத் திறமை இல்லை. கலை இன்னும் இந்தியாவில் இரண்டாம் பட்சம்தான். கலையைத் தேடிச் செல்லாதவர்களை கலைதான் தேடிப் போகவேண்டும். மற்றபடி நான் முன்பே சொன்னபடி தனிப்பட்டமுறையில் எனக்கு இதிலெல்லாம் எதுவும் பிரச்சனை இல்லை. நான் அந்த நிலையை எல்லாம் கடந்துவிட்டேன். நடத்துங்கள்.

Srimangai(K.Sudhakar) said...

மொழியென்பதையும் சங்கீதத்தின் நுட்பத்தையும் சற்றே பிரித்து
வைத்துக்கொண்டால், நண்பர்கள் பிறர் சொல்லும் கருத்துக்களை
புரிந்துகொள்ளமுடியும் என நினைக்கிறேன்.

தமிழில் பாடுவது என்பது வளர்ந்திருக்கிறது. நித்யஸ்ரீ,சொளம்யா,பாம்பே
ஜெயஸ்ரீ ( அட நம்ம ஜெயஸ்ரீ இல்லைங்க),சுதாரகுநாதன் ,சஞ்சய் போன்றோரின்
சமீபத்திய கச்சேரிகளைக்கேட்டால் தெரியும். பாரதி பாடல்கள்,
பாபநாசம் சிவன் இயற்றியவை என பலவும் வருகின்றன.
மதுரை சோமு அவர்கள்,மஹாராஜபுரம் சந்தானம் அவர்கள் போன்றோர் பாடாத
தமிழ்ப்பண்களா?
நல்ல பாடல்கள் பாடப்பட்டு வருவதை ஆதரிப்போம். எந்த சங்கீத
வித்துவானும், தமிழ்ப்பாட்டு பாடமாட்டேன் என்றோ, அதில் பாட முடியாது
என்றோ சொல்லவில்லையே? கச்சேரியில் எதைக் கேட்கப்போகிறோம்
என்பதை ரசிகர் முதலில் தீர்மானிக்கட்டும். மொழியே பிரதானம் என்றால்
அவர் பல நிகழ்ச்சிகளுக்கும் போக வேண்டியிருக்கும். அதற்கு அவர் தயாராக
இருக்கவேண்டும். ஏனெனில், கச்சேரியில் சங்கீதமும் பிரதானம்.

'சங்கீதத்தில் என்ன எதிர்பார்க்கிறோம்?' என்பது முக்கியம். 'மொழி
புரிவதால் கவித்துவம் உணரப்படுமா? அல்லது சங்கீதத்தின் நுட்பத்தின் ஈர்ப்பு
கேட்பவனை இழுக்கிறதா?' என்றெல்லாம் பார்க்காமல் 'ரசியுங்கள்' என
விடுவதுதான் மேல். பாடுபவர் சங்கீத வித்துவானாக இருக்கமுடியுமே தவிர
மொழியாண்மை கொண்டு இருப்பதற்கு சாத்தியமில்லை. "பீமசேன மகராசா,
மரத்தைப் புடுங்கினானே" என்பதை பாட்டுக்காக பிய்த்துப் பிய்த்துப்பாடினால்
மொழிதெரிந்து மட்டும் கேட்பவன் அடிக்க வருவான். அவனுக்கு சங்கீதத்தின்
நுட்பம் பெரிதாகத் தெரியாது. உதாரணத்துக்குச் சொன்னேன்.

புதுமை என்பது யார் கேட்கிறார்களென்பதும் முக்கியம். சங்கீதம் தெரிந்தவர்
புதிதாய் எதாவது செய்யுங்களேன் எனக் கேட்டதோடு, என்ன புதுமை
வேண்டுமெனவும் சொன்னால், அதில் மேன்மைப்படுத்த கேட்கிறார் எனக்
கொள்ளலாம். அதைவிட்டுவிட்டு, சும்மா நானும் புரட்சியாக எதோ
கேட்கிறேன் எனச் சொன்னால், அதற்கு எத்தனை மரியாதை தரவேண்டுமோ
அத்தனையே தரவேண்டும். இதில் வருத்தப்படவேண்டிய அவசியமில்லை.

சங்கீதம் ,நாட்டியம் "ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினர்" பழகியபின், அது
நாகரீகமானப் புழங்கிய ஆதிகாலத்தில், நாட்டிய மேதை பாலசரஸ்வதியிடம்
"இவர்கள் நாட்டியத்தை எடுத்துக்கொண்டுவிட்டனரே" என யாரோ ஒரு முறை
கேட்டார்களாம். அதற்கு அவர், " அவர்கள் எம் தொழிலைத்தான்
எடுத்திருக்கிறார்கள். கலையையல்ல" என்றாராம் சிரித்தபடி. சமூகத்தில்
கலையுணர்வு மேலும் சிதைக்கப்பட்டு,வெறும் பாண்டித்யமாக ஆக்கப்படுவதை உணர்ந்து
சொன்ன வார்த்தையிது. மொழியோ, சங்கீத நுட்பமோ கேட்கக் கேட்கத்தான்
வளரும். வளர்த்துக்கொள்பவர்கள் மற்றது குறித்து பெரிதாக
அலட்டிக்கொள்ளமாட்டார்கள். இது என் யூகம். தவறாக இருக்கலாம்.
சங்கீத அறிவு, அதன் வேட்கைக்குத் தக்கபடி வளரும். நான் அறிந்தவரை,
நல்ல குரல் வளம் என்பதைவிட, நல்ல சாகித்யம், உழைப்பு இவையே கர்நாடக
இசைக்கு முக்கியம். குரல்வளம் என்பதற்கு ஹிந்துஸ்தானி இசை முக்கிய்த்துவம்
கொடுக்கிறது.
எனவே, பலரும் சங்கீதத்தின் நுட்பங்களை எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளச்
செய்துவிட்டு, இசையைக் கேட்டு ரசிக்கச் செய்வது நலம். "இறங்கிவருவது" "
ரசனையில் ஏறிப்போவது" எல்லாம் என்னைப்பொறுத்தவரை இயலாத ஒன்று. இசை
அதன் இடத்தில் இருக்கட்டும். கேட்பவர் அதனைக் குறித்து அறியட்டும். ரசிக்க
முயலட்டும். வேண்டியது பாலம் மட்டுமே.

க்ருபா said...

அடடே, பதிவாவும் போட்டுட்டீங்களா? சரி, ராம் இட்ட பதிவில் உங்களுக்கு நான் இட்ட பின்னூட்டத்தை இங்கேயும் போட்டு விடுகிறேன்.
******************

புரிந்து கொண்டால் மேலும் ரசிக்க முடியும் என்பது உண்மை என்றால் முதலில் இருந்த ரசனையும் புரிதலுக்குப் பின்னால் வரும் ரசனையும் வேறுவேறு தானே?

புரியாமலே 'ரசிக்க' பாடலும் கேட்பவரும் மட்டும் போதும். புரிந்து கொள்ளுதலுக்குப் பின் 'மேலும் ரசிப்பது' அப்ரிசியேஷன், இல்லையா? எனவே அப்படிப்பட்ட ரசனை பாடல் மற்றும் பாடலைக் கேட்பவர் மட்டுமில்லாமல், பாடல் அமைப்பையும் பாடுபவரையும் சார்ந்தது.

ஒரு வேளை இந்த 'மேலும் ரசிக்கும்' தன்மை கிடைக்க இசை கற்றுக்கொண்டுதான் ஆகவேண்டுமா? ஹைப்பர்லிங்கை click பண்ணி இணையத்தில் உலாவ anchor tag பற்றி தெரிந்திருக்க வேண்டுமென்ற கட்டாயமில்லை. திரை இசைப் பாடல்களை ரசிக்கவும் இசை பற்றி தெரிந்திருக்க அவசியம் இல்லை. எனில், கர்நாடக இசையை ரசிக்க என்ன தெரிந்திருக்க வேண்டும்?

புலவர்கள் கூட்டத்தில் புளிமா, உப்புமா என்றேல்லாம் ஆராய்ச்சி நடந்தால் யார் எதிர்க்கப்போகிறார்கள்? ஆனால் புலவர்கள் வாசகர்களுக்காக எழுதுவது புரியும்படி இருக்கவேண்டும் என்று கேட்டுப்பார்க்கலாம் இல்லையா? குறைந்தபட்சம் நேர்நேர் சிம்ரன், நிரைநேர் சரோஜா என்றாவது சொல்லித்தரச் சொல்லலாம் இல்லையா?

தமிழ், ஆங்கிலம், இசை எல்லாவற்றிலும் எனக்கு ஒரே அளவு அறிவுதான். ஆனால், கீழ்க்கண்ட வெண்பாவைப் படித்தவுடன் ரசிக்க எனக்கு எந்த அறிவுப் பற்றாக்குறையும் தடையாக இருக்கவில்லை:

மாசிலா மாணவன் மாணிக்க மொத்தோனை
ஏசி யிழித்த எருமையே - பேசியே
வென்றிட வெண்ணாதே உன்தலையில் பௌதிகம்
என்றென்றும் ஏறாது காண்.

ஃப்சிக்ஸ் மாணவன் ஒருவன் தன் சகமாணவியைக் களாய்க்க எழுதிய வெண்பா என்ற தகவல் ஒன்றே போதுமானதாக இருந்தது.

அந்த வெண்பாவைப் படித்தவுடன் வெண்பாவைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளும் ஆவல்(லாவது) ஏற்படுகிறதா இல்லையா?

'செல் அடிச்சா ரிங்கு' என்ற நிலைக்கு எல்லாம் இறங்கி வர வேண்டம்.

கைப்பேசி கத்தினால் கேட்டிடும் ரிங்டோன்
சிவாஜி அடித்தாலோ சங்கு

என்று சொன்னாலே போதும், 'பாமரன்' புரிந்துகொள்ள.

எனக்கு ஒரு கலை புரிவதில்லை என்று சொல்வது கலையின் குற்றமோ கலைஞனின் குற்றமோ இல்லை. இரசிகனின் குற்றம்தான். தன் சகமனிதனுக்கு தான் ரசித்ததை விளக்கிச் சொல்லாத ரசிகனின் குற்றம். :-)

க்ருபா

Anonymous said...

//நேர்நேர் சிம்ரன், நிரைநேர் சரோஜா என்றாவது சொல்லித்தரச் சொல்லலாம்//

(க்)கிருபா, அருமையான விளக்கம்.
ஆனால் சரோஜாவைச் சொல்வதைவிட, நிரைநேருக்கு சினேகா, நமீதா, அபர்ணா என்று போட்டிருக்கலாம்.

Anonymous said...

Simulation
I agree with your view that having more knowledge of carnatic music will help us understand it better.Before 2 years, i was also in the pamaran list.Now,i'm trying to increase my knowledge of carnatic music by listening to as much songs as possible.Language is no problem for me.I look for translations in the net for trinity songs and that is enough for me.

Anonymous said...

என்காலத்தில் உயர்நிலைப்பள்ளியில் 6ம் வகுப்பு சேர்ந்ததும், யார் யார் பாட்டுக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்று ம்யூசிக் டீச்சர் கேட்பார். பாட்டுக் கிளாசுக்குப் போகும் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகம் மட்டுமே கைதூக்க-- இவர்களில் விரும்பி அல்லது விரும்பாவிட்டாலும், புரிந்து அல்லது புரியாவிட்டாலும் வீட்டில் அனுப்புகிறார்களே என்று பயில்பவர்கள் எல்லாம் கலந்திருக்கும்-- அவர்கள் மட்டுமே இசைக்கென பிறந்தவர்களாகக் கொள்ளப்படும்.

Whomever who attented classes without self interest but for their parent's sake will NEVER come to the top(whatever samookam they belong to).Those who are currently at the top are people who have deep committment to the art(again,whatever samookam they belong to).Others will fall by the wayside.

இவர்களைவிட அருமையான குரல்வளமும், சொல்லிக் கொடுத்திருந்தால் பிரகாசித்திருக்கக் கூடியவர்களும் அவர்கள் திறமை அல்லது கர்நாடக இசை பற்றி அவர்களின் பெற்றோருக்கும் தெரியாமல், தாங்களாகவே புரிந்து விருத்திசெய்து கொள்ளாமல் திரைப் பாடல்களைப் பாடியே காணாமல் போனவர்கள் என்காலங்களில் அநேகம்.

Sad.The music teacher must have attempted to find such persons with talent and try to teach them music.
But, these days, music teachers in schools have only one target.To show that her students get prizes and present them to pricipal.So, the aim of music teachers is not to teach students music but get as many prizes to school as possible.so, naturally,they try to get students who take coaching elsewhere and try to get prizes through them.

மற்ற மொழிகளில் பாடுகிற இசை வல்லுநர்கள் தமிழிலும் பாடல்களைப் பாடட்டுமே, என்ன பிரச்சனை அல்லது கௌரவக் குறைச்சல்? தமிழ் நன்கு தெரிந்தவர்கள், வாய்ப்புக் கிடைத்தால் தமிழில் பாடி சிடி வெளியிடுபவர்களே கூட ஏன் தயங்கவேண்டும் என்றுதான் தெரியவில்லை.
Sigh! It is a big mistake to expect others to do what we want.Instead of expecting others to change, we can change the system by making our kids learn the art and ***excel*** in it.
All we have to do is to instill same committment to the art in our kids.Let us not waste our time by cribbing and whining that others are not changing according to our views.As Ramki ayya said,waiting has proved futile for 3 generations.

க்ருபா said...


//நேர்நேர் சிம்ரன், நிரைநேர் சரோஜா என்றாவது சொல்லித்தரச் சொல்லலாம்//

(க்)கிருபா, அருமையான விளக்கம்.
ஆனால் சரோஜாவைச் சொல்வதைவிட, நிரைநேருக்கு சினேகா, நமீதா, அபர்ணா என்று போட்டிருக்கலாம்.


ஆஹா, ஆஹா, ஆஹா. அனாநிமஸ், நல்ல அப்-டு-டேட்டா இருக்கீங்க போல. ;-)

சினேகா நிரைநேருக்கு யோசித்திருக்கிறேன். அபர்ணா நினைவுக்கு வராததாவது பரவாயில்லை. நமீதாவை மறந்தேனே! யானே கள்வன்!

Simulation said...

Featured post of the day from archive!

K.S. Chami said...

One of the problems for beginner rasikas (I have been in the elemenatary school of Carnatic music for the last 20 years!) is that even many of the Lec-Dems and Hindu reviews of the concerts are tailored to appeal to those who speak the high-brow language of gamaka, brigha etc and there is no 'wikepedia' definitions for these terms !...We need a forum for educating "pamarar" to make them better rasikas
Swminathan

K.S. Chami said...

"One of the problems for beginner rasikas (I have been in the elemenatary school of Carnatic music for the last 20 years!) is that even many of the Lec-Dems and Hindu reviews of the concerts are tailored to appeal to those who speak the high-brow language of gamaka, brigha etc and there is no 'wikepedia' definitions for these terms !...We need a forum for educating "pamarar" to make them better rasikas
Swminathan